_________________కృష్ణ మణి
ఆ వెలుతురు వెంట పరుగులిక ఆగవనుకుంటా
ఆ నీడ చాటుగా తొంగి చూపు ఆపవనుకుంటా
ఆ ఎండమావి దాహమిక తీరదనుకుంటా !
నిశ్చలమైన సరస్సున ఎవరో రాయిని విసిరి
ఊహల ప్రతిబింబాన్ని ద్వంసం చేసారు
ఊహకు ఊహను జత చేస్తూ అల్లిన మాలిక క్షణంలో మునక
భూగోళం బద్దలైన బాద నాలో వాగై పారెను !
కళ్ళు నిండి రెప్ప జారుతూ
రంగులన్నీ కలిసి నిండైన నిశిధి అద్దుకొని
ఇక ఏమి కలిసిన అంతేనని
ఎదుటివాడి ఎక్కిరింపు నవ్వొకటి భారానికే భారమై !
ఆశల పల్లకిని మోయడం సహజమే అయినా
కలల తెప్పలపై ఎగరడం కూడా సహజమేనేమో
ఆశలు కలలు ఒకటి కావని తెలిసే క్షణం ఎప్పుడో మరి !
కృష్ణ మణి I24-02-2015
No comments:
Post a Comment