ఆకాశం – అమ్మ

ఆకాశం – అమ్మ

_____________________కృష్ణ మణి

నిలబడ్డాను నింగికి తల ఎత్తి

చేతులు చాచి హత్తుకున్నాను

అందినంత ఆకాశాన్ని అమ్మలాగ తలచి !

అవును ఆ నింగే నాకు గుర్తు  

చిన్నప్పుడు తినకుండా మారం చేస్తే  

చెయ్యెత్తి చందమామ రావే అని పిలిచేది అమ్మ !

బహుశా .... నాకే కాదు మొత్తానికి ఆకాశం అమ్మ అనుకుంటా 

చనుపాల వర్షం కురుపిస్తుంది !

పొగ మంచు జారి గడ్డి మైదానం మెరవగా

పసి పాపను ముద్దాడిందని ఆనందం

పూట పూటకు మారే నింగిలో రంగుల చూసి ఆటలాడుతుంది లోకం

వెలుగుతో పాటు పరుగులు పెడుతూ !

పొద్దు తిరిగి మసక చీకటి తొంగి చూపుతో

ఇల్లు చేరుమని సైగలు చెయ్యగా పరుగులు పెట్టే జీవకోటి

మనసున సుందర ముద్రలు అద్దెను !

నల్లటి పరదాపై మిణుకు మిణుకు మనే చుక్కల దోబూచులాట

కన్నుల పండగే కదా

తల్లి ముసి ముసి నవ్వుల అందమే కదా

అలసిన తనవును సేద తీరుమని చల్లని గాలితో జోల పాడును కదా !

పసి మనసులని మురిసిన ఆ కౌగిలిలో

కన్నా బిడ్డలే విషం చిమ్ముతుండే ఆ వేదన వర్ణనాతీతం

అందుకేనేమో అప్పుడప్పుడు ఆదిరిస్తూ ఉంటుంది

అతి తెలివి ముర్ఖులమైన మనలను ఎర్రని క్రోద చూపుతో !

తనలో రగిలే విశ్వ గోళాల విలయాలను అదుముకొని

బేదం లేని నిర్మల గుణం ఉన్న నింగే అమ్మకు ప్రతిరూపం

అవును నాకు ఇద్దరమ్మలు  కాదు మనకు !

కృష్ణ మణి I 15-07-2014